การเดินทางที่เหนื่อยล้า กับ ระยะทางที่แสนไกลกว่าจะมาถึงเมืองน่าน ทำให้ผมเพลียและอ่อนล้าไปบ้าง แต่วันนี้เจอหน้าคุณแม่ ผมหายเหนื่อยเลยครับ เค้าเป็นผู้หญิงคนเดียวที่ผมรัก มากที่สุดในโลก กลับมาคราวนี้เราสองแม่ลูกมีโอกาสคุยกันถึงเรื่องราวในอนาคต ซึ่งก็ว่าด้วยเรื่องของการทำงานบ้าง เงินเดือนบ้าง อะไรต่างๆ นานา และแม่ก็ทำให้ผมรู้สึก อยากที่จะทำนู่นทำนี่อยู่ตลอดเวลา ผมไม่ใช่ไฮเปอร์นะครับ ชอบทำงาน แต่ก็มักจะทำงานตามอารมณ์ ผมไม่อยากเรียกตัวเองว่าศิลปินหรอกนะครับ แต่บางครั้ง อารมณ์มันก็ศิลปินจริงๆ 55

ผมนึกอยากฟังเพลงคาราบาวขึ้นมา แต่ฟังตอนนี้คงไม่เหมาะ ต้องรอน้าแอดมาอีกทีก็ฤดูหนาวปลายปีเลยทีเดียว ทุกปีครอบครัวเราจะไปร่วมดื่มและชมคอนเสริตย่อมๆ ของคาราบาวที่บนยอดดอยภูภยัค มีความสุขครับ ผมเติบโตมากับเพลงคาราบาว และ ปู พงสิทธิ์ ผมร้องเพลง “โรงเรียนของหนู” จบเพลงตอนป.2 ดูเป็นอะไรที่น่าประทับใจ เวลาที่ฟังเพลงพวกนี้ทีไร หน้าพ่อก็ลอยมาทุกทีเลย พ่อทำให้ผมรักที่จะฟังเพลงเพื่อชีวิต ซึ่งไม่เชื่อใช่มั้ยครบว่าผมฟังเพลงพวกนี้ ผมก็ฟังทุกแนวแหละครับ เป็นผู้เสพที่ดีคนหนึ่ง ที่ชอบฟัง และ อ่าน ส่วนดูนั้น ไม่ค่อยชอบเท่าไหร่ มันทำให้พัฒนาการในการคิดน้อยลง เพราะเราได้เห็นภาพๆ นั้นแล้ว เหมือนกับมันคิดให้เราไปเสียทุกอย่างแล้ว

ปีนี้ผมไม่ได้ไปสัปดาห์หนังสือครับ ผมเขิลเวลาที่เจอพี่โหน่ง วงทนง 55 นี่คือเหตุผลรองที่ไม่ได้ไป ส่วนเหตุผลหลัก แน่นอนครับ การปิดเล่มมันเหมือนกับการแบกเอาภาระของคนอ่านที่รอรับการเสพนิตยสารในฉบับเดือนถัดไปเอาไว้ งานมันเยอะอย่างบอกไม่ถูก แต่ผมมีความสุขกับการทำงานทุกๆวัน และ ทุกๆขั้นตอนของการทำหนังสือ

วกกลับมาเมืองน่านอีกครั้ง ที่นี่ร้อน แต่ผมก็รู้สึกดี ที่ได้กลับบ้านละได้เจอคุณแม่ และอีกความรู้สึกดีๆ ที่มันเกิดขึ้นอีกแล้ว ไม่ใช่ความรักแน่นอน เพราะเพิ่งจะเลิกไป จะรักใครได้เร็วปานนี้ รู้สึกดีกับหลายๆ คนที่เข้ามาในชีวิต ว้าววว ขอบคุณความรู้สึกดีๆ ที่มีให้ถึงแม้บางครั้งก็แอบคิดว่า รู้สึกไปเอง

สองสามวันนี้ผมรู้สึกได้กับหลายอารมณ์ บางทีการที่ได้ออกไปข้างนอก ได้เจอคนมากมาย มันเหมือนได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ ให้กับชีวิต ผมเป็นคนเก็บรายละเอียดกับเรื่องไร้สาระ อย่างเช่น บนรถไฟฟ้า ป้าที่นั่งตรงข้ามทำไมต้องทาตาสีฟ้าเข้ม ทั้งๆที่ไม่เข้ากันเรย ถามว่ามันสมควรที่จะจำมั้ย ไม่แน่นอน แต่ผมอยากจำ

อีกไม่กี่วันข้างหน้าฤดูกาลสอบปลายภาคก็จะจบลง หลังสอบเพียงไม่กี่วัน ผมก็จะเข้าไปสู่โลกแห่ง Publishing House ในฐานะ Graphic Designer ให้กับแมกกาซีนเล่มหนึ่ง บางทีการได้ทำงานอย่างจริงๆ จังๆ คงช่วยให้ลืมอะไรที่ไร้สาระไปได้มากพอสมควร ผมตื่นเต้นกับงานครั้งนี้พอสมควร อยากทำงานใจจะขาด ผมเป็นอีกคนที่ชอบทำงาน ไม่เคยคิดเหมือนกับอีกหลายๆคนที่ว่า “เรียนสบายกว่าตั้งเยอะ” แล้วอยากถามคนที่คิดแบบนี้ว่า พวกคุณไม่คิดจะตอบแทนคุณพ่อแม่กันหรือไร ผมไม่ใช่พวกวิชาการนะครับ แต่ผมกลับคิดว่า ด้วยจิตสำนึกของคนที่ดีแล้ว ควรตอบแทนบุพการี นั่นคือเป้าหมายที่สำคัญที่สุดของชีวิตผมอีกอย่างหนึ่งเลยทีเดียว โอ้ยดูดีขึ้นมาทันที 55

สำหรับเวลาที่ใกล้จะเช้าเข้ามาทุกที ถ้าผมยังหลับตาลงไม่ได้ คงเลือกหยิบ MARTHA STEWART Living ขึ้นมาอ่าน เผื่อว่าสายตาจะเมื่อยล้าและง่วงนอนในที่สุด ในชาตินี้สิ่งที่ผมกลัวที่สุดคือ กลัวไม่ได้อ่านหนังสือที่ซื้อมา 55 พูดถึง มาร์ธา สจวธ์ต ฉบับภาษาไทย ทำให้ผมหลงรักเข้าอย่างจัง ผมชอบทุกๆ อย่างในเล่มนี้ ครั้งแรกที่ผมหยิบมาอ่าน ผมเปิดดูหน้าบทบรรณาธิการ ใต้ชื่อมีอีเมลที่ต่อท้ายว่า @postintermedia ผมก็รู้ซึ้งเลยว่า คุณภาพแน่นอน ไม่เคยทำให้ผิดหวังเรยครับ ผมรักในคุณภาพ มาตรฐานที่คุณมีให้กับผู้อ่านเสมอมา อย่างที่ผมเจอใน ELLE ผมยังหวังนะครับว่า วันหนึ่งเราคงได้ร่วมงานกัน ผมอยากทำ NYLON ฉบับภาษาไทยจังเลยครับ เพราะเล่มอื่นมีคนทำไปหมดแล้ว อย่าเพิ่งแย่งเด็กตาดำๆๆ คนนี้เลยนะครับ ถือว่าผมจอง 55

จะเช้าแล้ว เพื่อสุขภาพแล้ว ฉีดน้ำแร่ซักนิดก่อนนอน 55
ไม่รู้จะช่วยอะไรได้รึเปล่า สำหรับสัปดาห์นี้และก่อนๆหน้านี้ที่ผมหายไป
สิ่งหนึ่งที่อยากจะบอก Acrobat Pro เยี่ยมยอดมาก PDF ของผม
สามารถใส่ animation 3D ลงในนั้นได้ด้วย งานนี้ไม่พึ่ง Keynote
ผมก็ได้ Presentation ดีๆ แล้วครับ

Thanks Adobe

การเลือกถือเป็นสิ่งที่ดี แต่ ในขณะที่บางคน รวมถึงตัวผมเอง อยู่ในสถานะ ที่จะกำลังจะถูกเลือก นั่นหมายความว่า ผมอาจจะไม่ถูกเลือก เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของบริษัทนั้น ๆ ฟังดูแล้ว ชีวิตตัวเองก็เหมือนแขวนบนเส้นด้ายอีกครั้ง แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าสิ่งที่ผมเลือกและฝัน ไม่เป็นไปตามคาดหมาย เราต้องเตรียมการแผนสอง

ช่วงเวลาสองสามวันที่ผ่านมา ถือว่า เป็นโอกาสดีที่ผมได้พัก เพราะ ที่ผ่านมา ผมจมปักกับงาน ทั้งงานใน และนอก แทบจะไม่ได้หายใจกันเลยทีเดียว เวลาที่ว่าง ผมศึกษาเกี่ยวกับเรื่อง interior เคยคิดถึงมันหลายครั้ง แต่เวลาไม่เอื้ออำนวยซักที ผมคงใช้เวลาที่เหลือ อ่านหนังสือพวกนี้ให้หมดภายใน 1 สัปดาห์ เนื่องด้วยบางเล่ม ยืมมาจากหอสมุด

เวลานอนใกล้เข้ามาถึงแล้ว ก่อนหน้านี้ผม proof หนังสือ ที่ผมทำเองครับ อาจจะดูแปลก ไปบ้างที่ต้องมานั่ง proof เอง ก็เลือกที่จะทำคนเดียวแล้ว ต้องไปให้รอด เสร็จงานนี้แล้ว เราคงต้องพักเยียวยาให้กับร่างกายและจิตใจ ที่ทำงานหนักมาตลอด หลายสัปดาห์ อาจจะไปหัวหิน หรือ ที่ไหนซักที ตอนนี้ผมอยากปลูกต้นไม้เอามากๆ (เห่อ เห่อ) ผมคงต้องนอนแล้วครับ พรุ่งนี้ผมต้องเอางานไปเสนอให้กับ เล็กเชอร์ ที่มีตำแหน่ง รศ.ดร เลยนะครับ ตำแหน่งก็บอกอยู่แล้วว่า ความเข้มข้น และเจนจัด และตรวจอย่างละเอียดยิบ พรุ่งนี้ งานเข้าอีกวัน

goodnight ครับ

ทีแรกผมคิดว่าจะบันทึกเรื่องราว อีกทีก็หลังจากลอยกระทง พอได้ใช้คอมพิวเตอร์ทุกๆๆวัน
(แทบทุกชั่วโมง) ไหน ๆ ก็ ไหนๆ แล้ว เลยถือโอกาสบันทึกซะเลย ครั้นจะเขียนลงในสมุด
ก็ขี้เกียจ ผมเป็นคนหนึ่งที่ไม่ค่อยชอบเขียนบันทึกซักเท่าไหร่นะครับ ถนัดพิมพ์มากกว่า เวลา
ต้องทำอะไร ผมมักจะพิมพ์ อย่างเวลาเรียน Lecture ผมก็ใช้ โน๊ตบุ๊คนั่นแหละครับ ในการ
Lecture

ตัวบ้านผมค่อนข้างที่จะชนบทนะครับ แต่ที่นี้ก็เปลี่ยนไปเยอะมาก ความเจริญก็เข้ามาสู่ที่นี่
ค่อนข้างเยอะพอสมควร ครอบครัวเราถึงแม้จะไม่ได้ทำการเกษตร แต่ผมชอบวิถีชีวิตที่นี่
ถึงแม้จะเป็นสังคมเกษตรกรรมซะส่วนใหญ่ แต่กับเรื่องเทคโนโลยีก็มีบทบาทกับหลาย
ครอบครัว อย่างคุณแม่ เวลาที่เราจะทำธุรกรรมการเงิน ปกติแล้วต้องไปที่ธนาคาร หรือ
ไม่ก็ตู้ ATM ในตัวอำเภอ แต่เดี่ยวนี้ แม่ทำธุรกรรมการเงินผ่าน internet ถึงแม้
เทคโนโลยีนี้จะนำมาสู่อีกหลายๆ ครอบครัว แต่คนที่นี้ ก็ยังใช้ชีวิตอย่างชาวชนบท
โดยยังคงความเป็นวัฒนธรรมและ ดำรงชีพ อย่างเดิมทุกอย่าง

นี่แหละครับที่เป็นเสน่ห์ของเมืองน่าน เมืองปิด ที่น่าอยู่มากๆ ก่อนหน้าที่ผมจะมาถึง
เมืองน่านได้มีนิทรรศการภาพถ่าย “น่านนิรันดร์ ๑๐๐ ภาพฝัน บันทึกแผ่นดิน”
ผมทราบข่าวนี้จากหลานชายข้าง ๆ บ้าน เขานำรูปตัวอย่างมาให้ดู งานถูกแสดงที่
ข่วงเมือง ใกล้ๆ กับวัดภูมินทร์ วัดคู่บ้านคู่เมืองที่ ครั้งหนึ่งเคยถูกนำไปพิมพ์บนธนบัตร
ยิ่งดูภาพ ผมคนเมืองน่านแท้ๆ ยังไม่เคยเห็นมุมมองที่สวยงามขนาดนี้เลย ไม่ใช่เพราะจาก
บ้านเกิดไปนาน แต่ช่างภาพก็สามารถ เสนออะไรที่สวยงามและใหม่สำหรับคนเมืองน่าน
อีกด้วย หลังจากนิทรรศการที่ข่วงเมือง ภาพจะถูกนำไปแสดงที่หอศิลป์ริมน่าน ซึ่งเป็น
แกลเลอรี่ ที่เดียว(มั้งครับ) ที่เรามีอยู่ งานนี้ทำให้ผมปลื้มความเป็นคนเมืองน่านอย่าง
เอาจริงเอาจังมากเลยทีเดียว

จากนิทรรศการภาพถ่าย ก็มีอีกอย่างอย่างที่ให้ตื่นเต้น เสียงโทรศัพท์จากเพื่อนเก่า
ชักชวนให้มาดูงานแข่งเรือยาว ซึ่งนี่ก็เป็นที่ได้รับความสนใจจากนักท่องเที่ยว มาก
พอสมควร เพื่อนคนที่ชวนลงแข่งพายเรือด้วย จึงอยากให้ไปดู แต่คำเชื้อเชิญ ก็
ไม่เป็นผลสำเร็จ ไม่ใช่เพราะไม่อยากไปหรอกนะครับ งานที่บ้านมันก็ยุ่งด้วย เราต้อง
rebuild บ้าน ซึ่งกว่าผมจะว่างไปดู มันก็ ห้าโมงเย็นของวันสุดท้าย ซึ่งก็คงไม่เหลือ
เรือให้ได้ดูกันแล้วละครับ เพื่อนแอบงอน แต่ก็ยกโทษให้เราแต่โดยดี คนเมืองน่านก็ใจดี
แบบนี้แหละครับ 555+

ผมอยู่ในตัวเมือง ก็ 2 วัน 1 คืน หลังจากทานข้าวกับเพื่อนผมก็ชวนเพื่อนสำรวจรอบเมือง
ซึ่งมีอะไรใหม่ๆ อีกเยอะครับ ร้านค้า ร้านอาหารก็ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แต่ก็ยังคงความเป็น
เมืองน่านแบบ original เหมือนเดิมครับ วันนั้นผมเมาด้วยฤทธิ์ แอลกอฮอล เพราะไม่ได้เจอ
กันเสียนาน เพื่อนชวนไปต่อ ผมก็ไม่อยากจะขัดใจซะด้วย เลยปล่อยให้เพื่อนลากไปอย่างง่ายและโดยดี 55

อีกไม่กี่วันข้างหน้าที่บ้านจะมีกฐิน ซึ่งผมก็ดีใจครับ ได้ทำบุญครั้งใหญ่ แม่ต้องแต่งตัวสวย
เพื่อต้อนรับแขก ญาติพี่น้องที่มาจากเมืองหลวง ผมอาสาถ่ายรูปวันงานให้ ในวันงานแม่คง
ทำเหมือนการไปวัด ทุกๆ ครั้ง แม่จะตื่นเช้าขึ้นมาทำกับข้าว และหมดเวลาไปกับการแต่งตัว
ซึ่งแม่เคยบอกว่า การที่แม่แต่งตัวสวยและพิถีพิถันในการทำกับข้่าวนั้น ถือเป็นการตั้งใจ
และพร้อมที่จะไปทำบุญจริงๆ แม้แต่ดอกไม้ที่แม่เลือกใช้ แม่ก็จะใช้ดอกตูม เท่านั้นในการ
ทำบุญ ทุกวันพระ แม่มักจะทำกับข้าวหลายอย่าง แม่จะทำแกงป่ากะละทิพย์ แกงคั่วหมูระกำ
และอาหารท้องถิ่น อีกสองสามอย่าง เพื่อตักบาตร

ผมกลับไปคราวนี้คงอิ่มบุญ อิ่มกุศลมากเลยทีเดียว มาน่านครั้งนี้ถึงแม้ว่า มันอาจจะคลาด
เคลื่อนกับความคิดในครั้งแรก สิ่งที่ผมทำและ เจอ ก็ถือว่าเป็นเรื่องตื่นเต้น น่าจดจำ ถึงแม้
ว่าบางอย่าง ผมแค่ได้รับรู้โดยการบอกเล่าก็ตาม ผมยังจะคงเก็บเรื่องราวเอาไว้ตลอดไป

I LOVE NAN

เราเนรมิต อพาร์ทเม้นท์ เป็นที่ทำงาน แต่สภาพคงไม่เชิงที่จะเรียกว่า ห้องทำงานมากนัก
เรียกว่า โรงงานนรก จะดูเหมาะสมกว่า ผมเป็นเป็นคนละเมียดละไมกับงาน อยากให้งาน
ออกมาดีที่สุด แต่อีกสิ่งหนึ่งคือ เป็นคนทำงานเร็ว และบางครั้ง มันก็ทำให้เราผิดพลาดมาก
ได้เช่นกัน งานที่ส่งไปก็ถูกกลับมาแก้ อย่างเนืองๆ

การกลับไปน่านครั้งนี้ ก็ไม่เชิงว่าไปพักผ่อน 100% เลยทีเดียว เนื่องจากว่า มีงานอีกหนึ่ง
อย่างที่เราต้องรับผิดชอบนั่นก็คือ rebuild บ้านหลังใหม่นั่นเอง เป็นบ้านที่ซื้อมาจากธนาคาร
อีกทีห่างจากตัวบ้านหลัก ไม่มากเท่าไหร่นัก ปล่อยให้เก่าครอบครองไว้หลายปี
หลังจากที่ถูกธนาคารยึดไปเจ้าของก็เป็นคนแถวนั้น ตั้งแต่บ้านแกโดนยึด
แกเลยย้ายไปอยู่กับญาติ

ก่อนหน้านี้ ผมไปส่งงานชิ้นสุดท้าย ของเทอมนี้ และ แวะไปคืนหนังสือที่ห้องสมุด
เสียค่าปรับไป 530 บาท(โอ้วแม่เจ้า) แพงได้อีก ยืมไว้ตั้งนาน แต่ขาดความรับผิด
เวลายืมของใครมา ไม่ค่อยสนใจเวลาที่จะคืนซักเท่าไหร่นิสัย หรือสันดาข้อนี้
ต้องปรับปรุงกันอีกเยอะ พยายามต่อไป 555

ผ่านไป 1 เทอม ก็ได้อะไรเยอะกว่าที่คิดไว้หลายอย่าง ได้เป็น DJ ซึ่งก็ นะ
เป็นไปได้อย่างไร ก็ไม่รู้ เพราะเสียงคอมเม้นท์จากครั้งที่สอบอ่านข่าว ว่าเสียงสาวมาก
(เสียงเหมือนผู้หญิง) 555 ก็ราบรื่นไปด้วยดีแม้โปรแกรม จะดื้อกับเราบ้างเล็กน้อย
เพลงที่เปิดไม่ตรงกับความต้องการของเราซักเท่าไหร่นัก บางครั้ง อยู่ๆ ก็มี ไมค์ ภิรมพร
โผล่ขึ้นมาดื้อ ต่อจากเพลงของ น้ำชา เข้ากันมากก 55 กราฟิกก็เหนื่อยเอาการ เล่นเอา
คอมฯ ห่วยๆ เครื่องนี้ ค้างกันเป็นว่าเล่น ถ่ายภาพ นี่เห็นจะเป็นงานหนัก งานนรกชัด ๆ
ถึงแม้จะเป็นงานกลุ่มแต่ก็เป็นงานกลุ่มที่มีชื่อ วีระนันท์ แค่เพียงคนเดียว
เพราะงานนี้คนทำแค่เดียว ไม่ควรจะเรียกงานกลุ่มด้วยซ้ำจะโทษเพื่อนร่วมงานก็ไม่ได้
เพราะผมไม่ชอบการทำงานเป็นทีม ด้วยแหละครับ

การที่ชอบทำงานคนเดียวนั้น เพราะว่า เราแต่ละคนมีวิะีทำงานไม่เหมืนกัน ผมเป็น
คนที่ทำงานด้วยยากเพราะชอบเรียกร้องเอานู่นนี่นั่น และไม่อยากทำลายความคิดของใคร
ในขณะที่เค้าคิดไม่ตรงกับเราแต่บางครั้งผม ก็เข้าใจในบางสถานะการที่ต้องฟังความจากคนอื่นบ้าง
นั่นก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ดี

ผมเป็นผู้ใหญ่ขึ้นเยอะในเรื่องการพูดในที่ชุมชน (ดูดีมาก)55 เทอมต่อไป
ผมจะได้สวมบทบาทครูไหวใจร้ายในรายวิชา Specific teaching method
ไม่อยากจะนึกถึงสภาพต้องเรียนกับ โพรเฟสเซอร์ที่ดุ ที่สุดในภาค (อ.เอ๋ย) 55
ล่าสุดเธอมองผมด้วยสายตาทีเหยียดหยาม 55 เพราะวันนั้นผมแต่งกายผิดระเบียบนั่นเอง

15 วันในน่าน คงมอบความผ่อนคลายเรื่องการทำงานได้บ้าง การได้กลับไปนอนตักแม่
ที่บ้านสวน ครั้งนี้ มันเหมือนกับ เรียกความเป็นเด็กได้อีกครั้ง (ซึ่งเข้ากับหน้าตามาก)
พบกันอีกครั้งปลายเดือน พร้อมเตรียมตัวต้อนรับ เทอม 2 แ้ล้วเราจะกลับลอยกระทงด้วยกันครับ

สวัสดี

เป็นประวัติศาสตร์แห่งการอวยพรวันเกิดให้กับน้องชายสุดรัก

“ขอให้มีความสุขนะ อย่าดื้อ ตั้งใจเรียนด้วยหละ เหล้า บุหรี่ ก็ลดบ้างอะไรบ้าง รักแม่ให้มากๆ นะ”

อวยพรกันพอหอมปากหอมคอ พูดจบ เสียงที่ตอบกลับมาคือ
“ต้น วันเกิดกูวันพรุ่งนี้นะ ไม่ใช่วันนี้ มึงเบลอรึเปล่า”

โอ้แม่เจ้า!! (เด็กที่ภาควิชาฯชอบพูด) ตายจริงนี่ฉันจำวันเกิดน้องฉันผิด
แล้วทำไงล่ะทีนี้ ก็ต้องขอโทษขอโพยกันเป็นการใหญ่ โดยให้สัญญาว่า
จะซื้อ MONTBLANC ให้ซักเรือน เจ้าตัวเค้าอยากได้เองนะ
(แต่เสือกอยากได้ของแพง) ทำไมไม่เอา TAG หรือ คาเทียร
ไปเลยละคะ ให้หมดเนื้อหมดตัว ในงานนี้เลย ทั้งหมดทั้งมวลนี้
การขอโทษ หรือ การให้ของขวัญที่มีค่าขนาดนี้ ฉันเองไม่ได้รู้สึกว่าตัวเอง
ต้องเสียเงินเสียอะไรไปมากเลยนะ เพราะรักน้องมาก ถึงมากที่สุดได้
แต่ถ้าย้อนกลับไป นี่ฉันเบลอหรอ เป็นเอามากนะ

ฉันคงทำงานมากไป นอนไม่เท่าชาวบ้านเค้าไง 555
ก็เล่นเอาแบบว่า ปั่นงานกันทุกวัน นอนตี 4 นี่ถือว่ายังเร็วนะ
ถ้านอนดึกของฉันก็ต้อง 6 โมงเช้ากันเรยทีเดียว ไหนจะเปเปอร์ จิงเกิล
สปอตโฆษณา ละครวิทยุ โปสเตอร์ โฟโต้บุ๊ค งานสตูดิโอ

ทำหนังสือในคลาส อินดีไซน์ จะเยอะไปไหน แล้วงานก็ต้องบังคับให้ส่ง สิ้นเดือนนี้นะ ไม่ใช่สิ้นเทอมนี้ ก็ต้องทำนะ มันปฏิเสธไม่ได้เหมือนการเดินแบบนี่หน่า 555 งานค่อนข้างหนักพอควรนะ แต่ก็ยังมิวาย

มีอีกหนึ่งงานสำคัญ 555 อะไรได้อีกล่ะ ก็นิตยสารกู้โลกไงละ
เล่มแรก และอาจจะเป็นเล่มเดียว ที่ฉันได้เป็นบรรณาธิการ
ก็อย่างที่บอก ฉันเคยฝันอยากเป็นคอลัมนิส และ บก. ที่ แอล
แต่ก็ไม่ต้องรอให้ พี่ฟอร์ด กับพี่เอ ตายก่อนหรอ ถึงจะได้ขึ้นแท่นแทนเค้าอ่ะ
ยังไงซะ เล่มนี้ฉันก็จำเป็นต้องทำให้ดี ไม่ใช่แค่ดีนะ ต้องดีที่สุด
เพราะอาจจะเป็นโอกาสครั้งเดียวก็ได้ที่ได้พิมพ์ชื่อตัวเองในหนังสือว่า
เป็น บก. 555+ ต่อจากนี้ อนาคตข้างหน้า ฉันอาจจะต้องเป็น แม่บ้าน
หรือ คนสวนที่ไหนซักที่ (เพ้อ) ไม่ได้คิดจริงๆๆหรอก วกกลับมาเข้าเรื่อง
จะทำหนังสือซักเล่ม มันก็ยากพออยู่แล้ว แต่กลับต้องมาทำคนเดียวอีก
ก็ต้องหนักเข้าไปใหญ่

การทำการบ้านถือว่า เป็นเรื่องสำคัญกับตัวเองมาก และอีกหนึ่งปัญหา
ไม่รู้จะคุยกับใคร ทุกวันนี้ เหมือนคุยกันคนละภาษากับเพื่อนเลย เพื่อนทั้ง
คลาส เค้าชอบงาน วีดีโอ กราฟฟิค ถ่ายภาพ กันหมดเรย น้อยคนที่จะอ่าน
หนังสือ แม้แต่หนังสือพิมพ์ บางที ก็อย่างที่ a day เค้าบอก
ว่าเวลาได้เรื่องอะไรมาซักเรื่อง ก็จะคุยกันนะว่า เรื่องนี้เป็นไง
มันใหม่จริงรึป่าว มันดีไหม ที่จะออกสู่สายตาคนอ่าน
แต่ฉันไม่มีใครเลยนิ แต่ก็ไม่เปนไร เดี๋ยวให้ a day นั่นแหละ ช่วย
และ ช่วย ดู น้องคนนี้ด้วยนะ 55

นั่งแท่น บก. แต่ต้องเป็น ทีม Editorial อีกตำแหน่ง
ความจริงก็ไม่น่าใช้คำว่าทีมหรอกนะ เพราะฉันทำคนเดียว 55
เขียนเองเลยงานนี้ นอกจากนี้ ARTWORK ก็ต้องทำเอง
เรื่องนี้ไม่มีปัญหา Illustrator กับ Indesign ก็พอได้
เคยเรียนมานิดหน่อย

ว๊าย!! แล้ว แม่นาง Proof ไร้เดอร์ ล่ะ คัยดีนะตำแหน่งนี้
ถ้าเอาตัวเองเป็น proof ก็อาจจะมองข้ามความผิดที่ตัวเองเขียนขึ้น
ควรหาคนอื่นมากกว่าใช่ไหม (เปิดรับสมัครด่วน) ถ้าไม่มี ก็จำเป็นต้อง
อ่านเอง (ถอนหายใจอย่างแรง 1 ครั้ง)

บางทีเสร็จงานเหล่านี้ฉันอาจจะนอนซมอยู่ที่โรงพยาบาลก็ได้นะ
เหมือนกับครั้งหนึ่งที่คุณป้า เคยทำผลงานเพื่อเลื่อนตำแหน่ง
อะไรของเธอซักอย่าง ทันทีที่เสร็จ เธอก็เข้าโรงพยาบาล
ฉันจะเป็นแบบนั้นไหมอ่ะ ..ไม่ซินะ ฉันต้องเข้มแข็ง อดทน

“อดทนไว้ แค่หนามมันตำ มันแทงใจ..”

ว๊ายยไม่ใช่นะ มั่วละ 55 ยังไงฉันก็ต้องผ่าน ฤดูกาล ที่ เรียกได้ว่า
งานหนัก และ เยอะที่สุดแห่งปี (บางทีฉันจะเจองานงอกตอนปลายปีอีกก็ได้นะ)
สิ่งที่หวังตอนนี้คือ ขอให้งานฉันได้ส่งถึงโรงพิมพ์
หลังจากนั้น มันจะถูกส่งไปหาผู้อ่านอย่างแน่นอน

อากาศร้อนระอุ เหลือเกิน หน้าซึ่งถ้าแค่ OLAY SPF 24 ฮ่าๆ เอาไม่อยู่หรอกครับ
จากที่เคยถูกแดดเผามาครั้งหนึ่งแล้ว ในวันแข่งเชียร์ ไม่ได้เจ้าสำอาง แต่มันดำ และ ดำ จริงๆ
ไม่ไหว นะ กลายเป็นคนกลัวแดด ขึ้นมาทันที ก็แขนเป็นรอยต่อเลย ถอดเสื้อออกมา ช่วงที่โดนแดด ก็ไม่ได้ปราณีเลย ดำทมิฬเลยครับพี่น้อง
งานนี้ ก็เลยขอหลบมาอยู่หลัง สะแตนเชียร์ คอยดูน้องๆ อยู่ห่างๆ ละกัน ร้อนก็ร้อน แต่ก็โอเคที่ยังมีอะไรให้ดูอีกเยอะแยะ

แล้วทันทีทันใดนั้น ระหว่างที่พวกเรา กำลังมีความสุขกับการถ่ายรูป!! แน่นอนครับ เทอมนี้พวกเราเรียน PHOTO PRODUCTION กล้องก็กลายเป็นเครื่องมือสำคัญ ของเราไปเลย เรียกได้ว่า งานไหนงานนั้น ถ่ายแม่งทุกงาน ก็อารมวัยรุ่น มันก็ต้องถ่ายนู่น ถ่ายนี้ ถ่ายสาวๆ แต่ ผมเน้นถ่ายผู้ชายนะคับ 555+ ระหว่างที่กำลังมีความสุข

ฝนเจ้ากรรมนายเวร ก็ดันตกขึ้นมาอย่างด่วน กระทันหัน แล้วทำไงละคับ ก็หลบฝนซิคับ
แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงสวรรค์ ตะโกนมาว่า “ECT ปี3 ขึ้นบนภาคด่วน”

เอ๊ะยังไง ขึ้นก็ขึ้น ก็ฝนมันตก
ถือว่า หลบฝนไปในตัวด้วยละกัน

แต่ละนาง และ รวมถึงผม ก็กุลีกุจอ หอบกล้อง+เลนส์ ราคาหลายหมื่น (กีบ) ขึ้นไปบนภาควิชา
เมื่อถึง บนภาค ปรากฎว่า อาจารย์เรียกให้มาทำงาน

อ่าว “งง” เรย งานนี้ อดดูน้องอีกแระ เบื่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
งานที่ได้ทำวันนี้ หึหึหึ โอ๊ยย อยากจะบ้าตาย
ต้องมานั่งตัดเสียงใน Audition
เหมือนกับว่า จะเอาไปทำเป็นดิกชันนารี

ก็โอเค ทำ ทำ ทำ ก็อาจารย์ ท่านสั่ง
มีรึ ผมจะกล้าขัดใจ

!!!!!
พอครอบหูฟัง โอ้โหห
คนพูดก็พูด ไทยคำ ภาษา”ยาวี” คำ
เพิ่งจะรู้ว่า อีก 4-5 ชั่วโมงต่อไปนี้ต้องฟังภาษา “ยาวี”
โอ้แม่เจ้า (เด็กชอบอุทาน) เห็นบอกว่า จะนำไปใช้กับ
3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ ส่วนจะใช้อะไรนั้นหรอ หึหึ
ไม่สามารถทราบได้หรอกครับ แต่ก็ถือว่า
ผมได้บุญอีกแระ ขอให้ได้ทำเพื่อชาติ
ด้วยเกียรติของยุวกาชาดไทย (เอ๊ะ ยังไง)
“รักชาติยิ่งชีพ”

ฮ่าๆ

ก็แรกๆๆ ก็เพลินดีอ่ะนะ เจอคำแปลกๆ ก็พากันหัวเราะ
แต่นานไปเริ่มมึน คิดว่า คืนนี้คงฝันเป็นภาษายาวีแน่เรย
แทบอ๊วก แต่งานก็เสร็จลุล่วงไปด้วยดี เพราะ “คิดดี” โทรมา
แล้วก็คุยๆ คุยๆ เรื่องโครงการ ดีใจที่ผ่าน อยากทำอะไร
เพื่อโลกกับเค้าบ้าง ได้ทำซะทีนะ “กู้โลก” อารมดีไง งานเลยเสร็จ 55

“กู้ชาติ” ก็ไปมาแล้ว ทีนี้ลองมา “กู้โลก”กันบ้าง
ว่าจะเป็นเช่นไร จะสำเร็จไหม คอยติดตามชมนะคับ

จงจบ.

“ถ้าผมให้คุณเปลี่ยน ประเด็นใหม่ คุณจะเลือกทำอะไร”
โอ้โห คุณเอี่ยว ไม่ได้คิดไรนอกจากนี้เลย แอบมึนนิดนึง ก็ผมไม่ได้คิดไรมามากกว่านี้จริงๆ
คำว่า “นิตยสาร” แล้ว กับประเด็น “ภาวะโลกร้อน” ผมไม่ได้คิดอะไรไปนอกจาก เรื่องที่ โลกมันกำลังจะร้อน
ลำพัง แค่เรื่อง โลกมันกำลังจะร้อน มันก็ไม่รู้จะคิดอะไรต่อแล้วครับ ยอมรับ ว่าผมทำการบ้านน้อยครับ ผมคิดจะทำนิตยสาร
แต่คิดได้แค่นี้แหละ พอคุณพี่เอี่ยว พูดถึงเรื่องอากาศ แน่นอน เค้าอยากให้ผมทำอะไร ที่ลึก ลึก ลึก และ ลึก ลงไปจากสิ่งที่ผมกำลังจะทำ

“อากาศ”
ตอบแบบไม่ได้คิด ก็พูดเท่าที่เรารู้แหละ ไอ้ “อากาศ” เนี่ย มัน เกี่ยวกับโลกร้อนตรงไหน
ออกจากห้องสัมภาษณ์ สิ่งแรกที่ผมคิดคือ “_จะได้รึป่าวเนี่ย” ฮ่าๆๆ

พูดถึงอากาศ ผมคิดดูแล้วนะครับ ถามว่ามันกว้างไหม มันก็กว้างนะ แล้วผมยังคิดอีกว่า นอกจากมันจะกว้างแล้ว
มันยัง มีความลึกในตัวของเนื้อหาด้วยครับ กว้างยังไง ลึกยังไง กว้าง กว้างแน่นอนน อากาศยังมีอะไรให้ผมเขียนอีกเยอะ
ส่วนลึก ก็ลึกเข้าไปจากเรื่อง โลกร้อนละกัน ฮ่าๆๆๆๆ

จริงๆๆ แล้วถ้าให้ผมเขียนเรื่อง อากาศ มันก็ยังมีอะไรให้ผมเขียนอีกเยอะเลย
แต่ผมเสียดายไปอย่างหนึ่งคือ อากาศ ครั้งนี้ มันช้าไปสำหรับผมครับ
มันดันออกมาจากปากคุณพี่เอี่ยว ซะก่อน ผมคิดช้าไปจริงๆ มือใหม่หัดขับก็งี้แหละครับ อิอิ

ผมฝันที่จะเป็นคอลัมนิส ทั้ง ๆ ที่ภาษาไทย และ อังกฤษ หรือ อื่นใด อีกหลายร้อยภาษา แย่มากมาย
ผมฝันที่จะเดินตาม พี่เอ วัชรินทร์ ผ่องใส ผมเริ่มรัก ELLE ก็เพราะผู้ชายคนนี้ ย้อนไป ประมาณ 6 ปีที่แล้ว ก่อนสอบเข้าเรียน
แฟชั่นดีไซน์ ผมอ่านเจอบทความที่เขียนและแปลจากแฟชั่นนิสต้าคนนี้ ใน ELLE เล่มแรกของผม 1 ปีหลังจากนั้น
ELLE ก็ทำให้ผมได้รู้จักอีกคนนั่นคือ พี่ฟอร์ด กุลวิทย์ เลาสุขศรี คนนี้ก็เปนอีกแฟชั่นนิสต้า ที่ผมปลื้มเอามากๆ
อะไรต่ออะไรอีกหลายอย่าง ใน ELLE ทำให้ผมอยากเข้าไปเป็นอีกคนในครอบครัวนิตยสารแฟชั่นหัวนอก เล่มนี้ เอามากๆ

ผมอ่านแมกกาซีน อาทิ ELLE, ELLE DEC, VOGUE, a day, art4d, casaviva หลังจากอ่าน และ อ่าน มา ห้า หก ปี
ผมก็รู้จักอีกคนที่ปลื้มเป็นลำดับที่ สามของผม นั่นก็คือ พี่ก้อง ทรงกลด แน่นอนครับ คนอ่าน a day รู้ดีว่า ผู้ชายคนนี้
ไม่ได้เป็นเพียงแค่ บก. เค้าเป็นอะไรอีกหลายๆๆ อย่าง (นี่คือการขี้เกียจพิม) เวลาอ่านอะไรโดนๆ แล้วมันจี๊ดครับ

ผมได้อารมณ์ต่าง ๆ จากการอ่านแมกกาซีน ซะส่วนใหญ่ เพราะปกติแล้ว ไม่ดูทีวีและ หนัง เลย
คนเหล่านี้ ทำให้ผม “จี๊ด” ได้ตลอดระยะเวลาที่ผมอ่านสิ่งที่พวกเขาเขียน

พูดได้คำเดียวนะครับ
“นับถืออย่างแรง”

ซักวันคงมีโอกาส เข้าไปอยู่ชายคา ไม่ a day ก็ ELLE นะครับ
“ภาวะนาว่าเป็นอย่างนั้น”

จงจบ.